Շարունակելով ուսումնասիրել կրթահամլիրի հեռավար ուսուցումը միաժամանակ նաև ուսումնասիրում եմ այլ հարթակներ: Ուսումնասիրեցի ու հասկացա որ շատերը հիմնականում աշխատում են այլ երկրի աշակերտների հետ լինի դա ԱՄՆ-ն թե Եվրոպան ու դա հիմնականն է: Ի տարբերություն մեզ նրանք չեն վճարվում աշակերտի քանակով այլ դասերի քանակով և ամեն դասը կարող է լինեկ օրինակ x-գումար,ֆիքսված որևէ բան չկա բայց համեմատելով նրանք ստանում եմ ավելին քան մենք: Պեղածս նյութը հարթակից է որը կոչվում է Դասատու հարթակ, ու դա ինչքան հասկացա կազմակերպություն է, երբ ծնողները դիմում են այդ կազմակերպություն իսկ արդեն կազմակերպությունը մասնագետներին: Հետևաբար պարզ է դառնում որ ծնողները x գումար են վճարում իսկ մասնագետը ստանում է x գումարից որոշ մաս: Օրինակ եթե մեկ դասի համար վճարում են 20 դոլար մասնագետը ստանում է 15-ը: Կարող է ամսվա ընթացքում լինի 5, 30 կամ 100 դաս ու այդ հարթակում ամեն բան պլանավորվում է ծնողի հետ քանի որ հիմնականում երեխաների մեծ մասը դեռ փոքր են: Իսկ նայելով մերին կասեմ որ ստանում են շատ չնչին գումար ու դա ըստ ինձ արդար չի, երբ ամեն բան անհատականացված է: Դեռևս ասքանը գումարի հետ կապված:
Մտածում եմ որ մեր դպրոցը նույնպես կարող է նման հարթակ ստեղծել որը կարող է ապահովվոլ հեռավար աշխատող դասավանդողների, ու այդ հարթակից օգտվեն այնպիսի աշակերտներ ովքեր մեր դպրոցից չեն ու կարող են լինել դրսից՝ այլ երկրից: Ու երբ օգտվեն այդ հարթակից հնարավոր լինի դրսից գումար բերեն մեր կրթահամալիր:
Կրկին թողնում եմ հղումը եթե ուզում ենք որևէ բան ուսումնասիրել ավելի մանրակրկիտ:
Ուսումնառության պայմանագիր՝ Ավագ դպրոց, հեռավար ուսուցման ծրագիր՝ ուսումնասիրությունների համակարգումը
Ողջույն եմ Մնացականյան Մարիամն եմ, ես կներկայացնեմ կրթահամալիրի ավագ դպրոցի պայմանագիրը ինչպես նաև Հեռավար ուսուցման պայմանագիրը և սովորողների թվերը:
Երկար ուսումնասիրություններից հետո նկատեցի որ հեռավար սովորողնեիր քանակը ամեն տարի և տարվա ընթացքում շատանում է, հետեվաբար մեզ համար պարզ է դառնում այն փաստը որ կրթահամալիրը շատ լավ է մատուցում այս ծառայությունը և ունի պահանջարկ:
Ինչը կապված է հեռավար սովորողի վճարի հետ՝ ես կարծում եմ որ այն որպես հեռավար ուսուցում դա այն ուսուցումն է որ կարող է և պետք է լինի ու արժենա թանկ, քանի որ ուսուցիչը լրացուցիչ ժամնակ է հատկացնում սովորողի հետ անհատական աշխատելու վրա:
Երբ ուսումնասիրեն հեռավար և առկա սովորողների պայմանագրերը կնկատենք որ միջավայրն է ավելանում և առկա սովորողը օգտվում է դպրոցի խոհանոցից, լաբարատորիաներից, գինու դպրոցին, կավագործության լաբարատորիաից և այլն, իսկ հեռավար սովորողը չի օգտվում այդ միջավայրից, բայց նա օգտվում է մեկ այլ անհատական ծառայությունից, և դա ուսուցչի հետ անհատական քննարկում,տեսակապով հանդիպելու հնարավորությունն է: Շատ մեծ հնարավորություն ունի նաև հեռավար սովորողը նրանով որ նա կարող է բնակվել այլ երկրում օրինակ Չինաստանում, ԱՄՆ-ում և այլ երկրներում և միարժամանակ սովորել մեր կրթահամալիրում դրանով ապահովել կրթության իրավունքները : Եվ կրկին կկրկնեմ որ Հեռավար սովորողի ուսվճարը պետք է լիլի ամենա թանկը որովհետեվ ամեն բան անհատականացված է սովորողի հետ կապված:
Ուսումնասիրելուց հետո հասկացա որ Ավագ դպրոցում կա 28 հեռավար սովորող,որը գրեթե հավասար է մեկ դասարանի չափի: Այսեղ արդեն աշխատանքը դասարանական չէ այլ ուսուցիչը յուրաքանչյուրին ցուցաբերում է անհատական ուշադրություն, քանի որ 28-ին էլ առանձին առանձին են ուղարկվում առաջադրանքները:
Ես խոսել եմ Ընկեր Մարթաի Ընկեր Լիլիթի գրասենյակի ղեկավարի, հեռավար ուսուցման ուսուցիչների հետ ու հասկացա որ յուրաքանչյուրին անհատական ժամանակ և մոտեցում են ցուցաբերում բոլորի հետ հատիկ հատիկ աշխատելով, ու երբ նայում եմ հա դասարանումել ա անհատական լինում ինչոր բան,ուսուցիչը ինձ հետ անհատական քննարկում կամ որևէ այլ աշխատանք ա կատարում, բայց հեռավարի դեպքում լռիվ այլ է սկսած նամակագրությունից: Ինձ թվում է լիովին պազ և արթարացված կլինի որ ուսուցիչների աշխատանքը գնահատվի բարձր և վճարը լինի թանկ հեռավար սովորողի համար:
Դեռևս հասցրել եմ ուսումնասիրել միայն այս երկու պայմանագրերը, բայց կաշխատեմ ավարտել պայմանագրում այդ լրացուցիչ ծառայություների ցանկը հասկանալ, որովհետև արդեն մի քանի տարի է ինչ կրթահամալիրում եմ ու նկատում եմ թե ինչքան է այն փոխվում, զարգանում, աճում և միգուցե հարկ լինի պայմանագրում նեռարելու թե ինչ ծառայություններ են ավելացել որոնք դեռ առտացոլված չէ պայմանագրում:
Ինչը վերաբերում է ինքնակրթությանը այն կա բայց այս դեպքում սովորողը այդքան շատ չի բախվում ուսուցչի անհատական մոտեցմանը, ինչքան հեռավարի դեպքում, հեռավարը փոքր ինչ այլ ծառայություն է: Կարծում եմ նաև պիտի պայմանագից միգուցե միջավայրին վերաբերվող հարցերը հանվի, որովհետև եթե սովորողը պայմանագիրը կնքել է ու արդեն 1 տարի է արտերկրում է, իսկ ես մեր ցանկը ուսումնասիրելիս տեսա որ կան աշակերտներ ում մոտ կա այդ խնդիրը և նրանք գտնվում են Չինաստանում ԱՄՆ-ում և չեն օգտվում այդ միջավայրից միգուցե պետք է հանվի այդ կետեր հեռավար սովորողի պայմանագրից և հեռավարի դեպքում այլ բաներ ավելացվեն:
Այստեղ կթողնեմ պայմանագրի հղումը և դուք էլ կարող եք այն ուսումնասիրել:
Այս անգամ որոշել էինք գնալ դեպի Լոռի և այնտեղ անցկացնեինք օր: Ճամփորդում էինք շրջանավարտներով, վաղուց էինք ուզում գնալ դեպի լոռի ու ճանապարհեինք այդ ձմեռը մեզ հետ բերելով գարնան շունչը:
Հասնելուն պես կանգ առանք Սպիտակ քաղաքում և այնտեղ ել գիշերեցինք:Ինձ այնտեղ շատ դուր եկավ բայց կար մի մեծ բայց այն տխուր քաղաք էր, զարդարում էին միայն մի քանի վառ տներ, իսկ թե ինչու էր տխուր ինձ թվում է բոլորիտ հասկանալի է:
Առաջին օրը շրջեցինք քաղաքով, ծանոթացանք տեղանքին իմացանք ավելին այդ տեղի մասին, զգացինք այնտեղի շունչը որը չկար բայց ստեղծում էին և փորձում զարգացած կյանքի անցնել:
երկրորդ օրը երեվի թե կանվանեմ ճանապարհային օր, քանի որ երկար պիտի գնաինք ու գնում էինք դեպի Դսեղ,Օձուն և Վանաձոր: Ու երևի սկսեմ հենց Դսեղից Թումանյանի ծննդավայրից, որտեղ այցելեցինք իր տուն-թանգարանը:Ծանոթացանք իրենց տան հետ իրենց կյանքին և մի պահ ինձ թվաց որ ես ինքս ապրում եմ այդ տարիներում:Շատ գեղեցիկ բնություն է որը կոգեշնչեր մեզնից յուրաքանչյուրին և մենք էլ հնարավոր է դառնաինք բանաստեղծ: Թանգարանից հետո գնացինք դեպի Դսեղի Ծովեր այդպես են անվանում տեղի փոքրիկ լճակները տեղացիները: Բայց այնտեղ հասնելը այդքան էլ հեշտ չեր ոտքով պետք էր որոշ ճանապարհ անցնեինք՝ փոքրիկ սար բարձրանաինք: Այնտեղ էլ նկարեցինք մի փոքրիկ տեսահոլովակ Թումանյանի քառյակների օգնությամբ:
Օձունում առաջին անգամ էի ու շատ սիրեցի, այն օրը երբ գնացել էինք ամպամած էր, բայց դա ինձ չխանգարեց տեսնեմ իրական գեղեցիկը: Սիրեցի շատ Վանքը, բայց այն ինձ համար փոքր ինչ ուրիշ էր անգամ իր գույնը, գեղեցիկ դրսից իսկ ներսում ցուրտ:
Հետո շարժվեցինք դեպի Վանաձոր, շրջեցինք քաղաքում ծանոթացանք ու ասեմ որ շատ սիրեցի: Խորհուրդ կտամ գնալ եթե չեք եղել:
Երրերդ օրը այդքանել շատ բան չհասցրինք անել և վաղ առավոտյան ընկանք ճանապարհ, որպեսզի լույսով հասնեինք: Գրածով շատ քիչ է թվում բայց նկարների օգնությամբ ցույց կտամ ավելին:
Իսկ հիմա կփորձեմ իմ այսքան պատմածը ներկայացնեմ ֆոտո շարքի օգնությամբ:
սարերի միջով գեղեցիկ տեսարաննորով գնում էին:
ուղղակի հանգստանում էինքսիրեցի ես նկարը շատ
Այս նկարը շատ սիրեցի, եթե չնկատեցիք ինձ ասեմ ես այն մեկնեմ ով ներգեվում է ու կանաչ վերարկուով:
Մենք այս ագամ հանդիպեցի 12-րդ դասարանցիների հետ, ծանոթացանք, շրջեցինք դպրոցում ծանոթացան մեր կրթահամալիրի անցուդարձին: Թե ինչով ենք զբաղվել կներկայացնեմ լուսանկարների օգնությամբ:
Առաջին հերթին մենք գնացել էինք մեր վալսի փորձերին, ապա միասին անցկացրինք մեր երգի դասը:
Հետո միփոքր հանգիստ ու նորից շրջեցինք դպրոցով բայց այս անագամ արդեն գինու և գինեգործության դպրոցում Ընկեր Արտակի հետ միասին և իր ուղեկցությամբ: Իմացանք գինու հետ կապված շատ նրբություններ, իմացանք խաղողի շատ տեսակների մասին, տեխնիկան և համտեսեցին:
Հետո նորց հավագվեցինք Ավագ դպրոցում ու քննարկեցինք այդ օրը լսեցինք տարբեր և հետաքրքիր կարծիքներ:
Ահա այսպես հետաքրքիր և բուռն ժամանակ ենք անցկացրել չնայած որ ժամանակը սահմանափակ էր: Եվ միմիանց հրաժեշտ տվեցինք խեստանալով որ կհանդիպեն մյուս շաբաթ իրեն գյուղում:
Նպատակը հանդիպելու ՝
Մեկօրյա հանդիպում
Ծաղկունք գյուղի դպրոցի շրջանավարտների հյուրընկալությունը Ավագ դպրոց միտում ունի ծանոթացնելու սովորողներին կրթահամալիրում <ցտեսություն-ցնծություն> ծրագրին։
Համատեղ օրվա<օրերի> անցկացումը փորձի փոխանակման լայն հնարավորություն է ընձեռում։
Սովորողները կխոսեն իրենց դպրոցներում անցկացվող <ցտեսություն-ցնծություն> <Վերջին զանգ> նախագծերից, կպատմեն նախապատրաստական աշխատանքների մասին, կլսեն միմյանց կարծիքները, հնարավորություն կունենան քննարկելու, վերլուծելու նախագծի բաղադրիչները։
Քննարկման, ներկայացման վերջում կնշվեն երկուստեք առաջարկներ, նոր մոտեցումներ։
Օրվա ժամանակացույց
10:30դիմավորում Մայր դպրոցում
11:00-ից աշխատանքային հավաք-քննարկում <<Ցտեսություն-ցնծություն>> նախագծի շուրջ։ Ներկայացնում են սովորողները։
11:55 Պարի, վալսի և երգի պարապմունքներին մասնակցություն։ Նելի Փիլոյան, Արշակ Գասպարյան
Ահա սկսվեց նոր շաբաթ արդեն երրորդ շաբաթն է ինչ անցկացնում ենք Արևելյան դպրոցում: Այս շաբաթ պատրաստվում ենք Ղախամայի ծեսին քանի որ այն այս ուրբաթ է լինելու: Անցած շաբաթվա աշխատանքներին միացրինք այլ պատրաստություն այդ տոնի հետ կապված ու քանի դեռ այն չի ավարտվել կներկայացնեմ միայն այն ինչ դեռևս արել ենք: Ինչպես նաև արել ենք այլ աշխատանքներ փոքրերի հետ միասին պատրասել ենք մագաղաթներ և նկարազարդել, նաև պատրաստել ենք երեխաների կողմից սիրված ծրարները:Պատրաստեցինք նաև Սև թուղթ որի վրա նրանք կարող էին նկարել:
Երեխաների հետ միասին պատրաստեցինք մարդուկներ, դդումներ, միասնական պար պարող մարդուկներ և այդպես շարունակ: Մանրամասները կներկայացնեմ ֆոտոշարքի օգնությամբ:
Ահա այստեղից ցուցադրված է նկարներ որտեղ պատրաստում ենք մագաղաթները:
օր 1-Երկրորդ շաբաթը սկսվեց շատ հետաքրքիր ճամփորդությամբ: Երեխաները գնացին Իրինա Ռոդնինայի անվան գեղասահքի դպրոց: Լավ սահեցին լավ ժամանակ անցկացրին և վերադարձան դպրոց:
Օր 2- Երեքշաբթի օրը մենք մի քանի հոգով գնացինք Արևմտյան դպրոց՝ առաջին և երկրորդ դասարանի աշակերտներին սովորեցրինք Power Point ծրագիրը և դրանից օգտվելը: Սովորեցրինք, թե ինչպես աշխատել ծրագրով, փոխել տառերի և էջի տեսքը, սովորեցրինք գույներ ու պատկերներ ավելացնել իրենց աշխատանքին։
Oր 3- Երրորդ օրը երեխաների հետ սկսեցինք զբաղվել Ղափամայի ծեսին պատրաստվելը՝ քանի որ այն արդեն մոտենում է: Միաասին պատրաստեցինք պոսեռներ, պլակատներ նկարներ նկարեցինք միասին որտեղ պատկերված էին այդ ծեսին համապատասխան պատկերներ, մարդիկ, սեղանի շուրջ հավագված մարդիկ և այդպես հետաքրքիր աշխատաննքներ և նկարներ:
Օր 4-Չորրորդ օրը մենք կրկին այցելեցինք Արևմտյան դպրոց բայց այս անգամ արդեն պար էինք սովորում և սովորեցնում 4-5-րդ դասարանցիներին: Ասեմ շատ հետաքրքիր անցավ մենք սովորոցինք մեր փոքր ընկերներից պարեր, ինչպես նաև նրանք մեզնից:
Oր 5- Հինգերորդ օրը միասին հավագվեցինք մայր դպրոցում և մասնակցեցինք Մեդիա Ուրբաթին քանի որ մասնակցում էր Արևելյան դպրոցը: Ինչպես նաև տեղի ունեցավ Ավագ դպրոցի Խոհանոցի բացումը որին շատ երկար էինք սպասել ու երևի թե ամենաշատը սպասում էր մեր սիրելի Ընկեր Վիկտորիան իր խոհարարական դասարանի աշակերտների հետ:
Ահա և այսպես անցավ մեր երկրորդ շաբաթը Արևելյան դպրոցի երեխաների հետ:
Առաջին օրը ծանոթացանք ծրագրի և այն ամենի հետ ինչ պետք է անեինք այդ 1 ամսվա ընթացքում: Երկուշաբթի երբ գնացինք Արևելյան դպրոց օրը սկսեցինք ընդհանուր պարապունքով, որից հետո գնացինք արդեն երեխաների հետ աշխատելու: Մենք բաժանված էինք տարբեր խմբերի օրինակ ես և մի քանի աղջիկներ ովքեր նաև իմ ընկերներն են միասին ընտրել էինք Դիզայնը: Առաջին օրը երբ հարցրինք թե ինչ կուզեն միասին պատրաստենք շատերը ցանկություն հայտնեցին պատրասլելԾրարներ: Իսկ մի մասը ցանկություն հայտնեց պատրասլել մոլորակներ րիեն մարդուկների հետ միասին: Այդ ամենը կարող եք տեսնել ներգևում ցուցադրված նկարներում: Առաջին օրը նաև հասցրիք հանդիպել մեր կրթահամալիրի Մեղվագորիծի հետ:
Օր 2-Օրը կրկին սկսեցինք պարապունքով և բոլորս լիցքավորվեցինք լավ տրամադրությամբ և անցանք աշխատանքին: Երեխաների հաջորդ խումբը տեսնելով մյուսների ծրարները կրկին ցանկություն հայտնեցին որ իրենքել պատրաստեն: Այս անգամ որոշեցինք անել Դիջիթեքյան ոճի մեջ, քանի որ այն մոտենում էր: Ամեն մեկը արեց իր անհատական ձևավորումը:
Օր 3– Այս անգամ հանդիպելով երեխաների հետ առանց խոսք նրանք առաջարկեցին որ կրկին պատրաստենք այդ Դիջիթեքյան ծրարները, չգիտեմ ինչու բայց փոքրիկները շատ էին սիրել այդ աշխատանքը և անհնդատ խնդրում էին որ պատրաստենք, չէի կարող մերժել երբ նայում էի այդ վառ և ուրախ աչուկներին:
Oր4– Չորրորդ օրը մեզ միացավ նաև մյուս դիզայնի խումբը: Միասին կատարեցինք համատեղ աշխատանք և պատրաստեցինք ստվերային խաղ և փղիկ էջանշան, երեխաները շատ էին ոգևորվել և չէին ուզում դադարեցնել աշխատանքը։
Սա հենց այդ խաղն է
Oր 5– Բոլորս կատարում էինք միասնական աշխատանք: Ինչումն էր դա կայանում մենք բոլորս միասնական պար և երգ էինք սովորում և սովորեցնում էին12-րդ դասարանցիները:
Այսպես անցավ մեր առաջին շաբաթը Արևելյան դպրոցում: Իսկ հիմա կներկայացնեմ մի փոքր ֆոտոշարք:
1187–ին Ռուբեն Գ գահը կամովին հանձնել է Լևոն Բ–ին, որը շրջակա թշնամիների դեմ շահած մի շարք նոր հաղթանակներով բարձրացրել է պետության կշիռն ու հեղինակությունը։ 1198–ին, «ԹագավորամենայնՀայոց, ևնահանգինԿիլիկէացոց, ևԻսաւոիոյ», նա Հայոց իշխանապետությունը հռչակել է Հայոց թագավորություն, որն ստացել է միջազգային լայն ճանաչում։ Մի շարք էական բարեփոխումներով Լևոն Բ ամրապնդել է պետության քաղաքական հզորությունը, խթանել տնտեսության, մշակույթի ու լուսավորության ընդհանուր վերելքը։
1045 թ. պատմական հայրենիքում գրեթե առանց պայքարի, առանց կռվի օտարին նվիրեցինք ազգային պետականությունը՝ Բագրատունիների թագավորությունը, բայց ուղիղ 35 տարի անց հայրենիքի սահմաններից անդին` Լեռնային Կիլիկիայում, Ռուբեն Բագրատունին մի բուռ քաջերով պայքարի ելավ հզոր Բյուզանդական կայսրության դեմ, հաղթանակեց և հիմք դրեց Ռուբինյանների անկախ իշխանապետության, որ մեկ դար անց պետք է թագավորություն դառնար… Կիլիկիայում հայերը բնակվել են անհիշելի ժամանակներից: Արտաշեսյանների օրոք Կիլիկիան որոշ ժամանակ նաև Մեծ Հայքի թագավորության մաս է կազմել: Իսկ XI դարի սկզբից, երբ Վասպուրականի վերջին թուլակամ թագակիրը՝ Սենեքերիմ Արծրունին, 1021 թ. կազմակերպեց ամոթալի գաղթը, շատ հայեր բնակություն հաստատեցին Լեռնային Կիլիկիայում: Եվ XI դարում Կիլիկիայում հայությունն արդեն մեծամասնություն էր կազմում:
Ռուբինյանների գահացանկը
Ռուբեն Ա 1080-1095
Կոստանդին Ա 1095-1100
Թորոս Ա 1100-1129
Լևոն Ա 1129-1137
Թորոս Բ 1145-1169
Ռուբեն Բ 1169
Մլեհ 1169-1175
Ռուբեն Գ 1175-1187
Լևոն Բ 1187-1219
Լևոն Ե 1320֊1342
Կիլիկիայի գլխավոր խորհրդանշանները. թագադիր առյուծ և խաչ
Կիլիկիայի հայկական իշխանություն կամ Կիլիկիայի հայոց իշխանապետություն (արևմտյան գրականության մեջ նաև՝ Փոքր Հայք կամ Փոքր Հայաստան), հայկական միջնադարյան պետություն՝ Ռուբինյան իշխանների գլխավորությամբ (1080-1198)։ Այն ստեղծվել էր սելջուկ-թուրքերի արշավանքների հետևանքով Կիլիկիա գաղթած հայերի կողմից։ Գտնվելով Մեծ Հայքից դուրս՝ այն զբաղեցնում է պատմական Կիլիկիա շրջանը։
Կիլիկիա անվան ստույգ ծագումնաբանություն չկա, սակայն որոշ գիտնականների կարծիքով Կիլիկիա անունը ծագել է եբրայերեն «քելկիմ», «քալեկ» կամ հունական «կալիս», «կալիկա» բառերից, որոնք թարգմանաբար նշանակում են «քարքարոտ»։
Իշխանության հիմքը դրվել է 1080 թվականին Բագրատունիների շառավիղ՝ Ռուբինյանների կողմից։ Մայրաքաղաքը սկզբնապես Բարձրբերդն էր, իսկ 1098 թվականից՝ Վահկա ամրոցը։ Դաշտային Կիլիկայի նվաճումից հետո մայրաքաղաքն է դառնում Սիսը, որը վարչաքաղաքական ու մշակութային դերը չի կորցնում նաև թագավորություն շրջանում (13-14–րդ դարեր)։ Կիլիկյան Հայաստանը մեծ օգնություն է ցուցաբերել Խաչակրաց արշավանքների մասնակիցներին և որոշ ժամանակ միակ քրիստոնյա պետությունն էր ողջ Մերձավոր Արևելքում։ Իզուր չէ, որ նրան երբեմն անվանում էին «քրիստոնյա կղզի մուսուլմանական ծովում»։ Քանի որ Մեծ Հայքը գտնվում էր սելջուկների իշխանության տակ, կաթողիկոսի նստավայրը տեղափոխվեց Կիլիկիա և հաստատվեց Հռոմկլա քաղաքում։ 1198 թվականին Լևոն Բ Մեծագործի:
What inspires me the most is the person I know best - it's me. In any matter I have, if something is necessary I do it alone without the help of anyone's mediation mediation.
I want to say the simplest options, in which I have inspired myself. : I wish everyone could inspire themselves as I do myself. I had a hard time learning English for a long time, և I started to inspire myself that I was fluent in it, it did not go unnoticed, I started training and then I was admitted to another group և I deepened it; What I mean is, never wait for someone to inspire you. Whatever happens in any matter, inspire only the good, the positive: the positive.
Ինձ ամենաշատը ոգեշնչում է մի մարդ ում ամենալավն եմ ճանաչում և դա ես եմ: Ցանկացած հարցում ես ունեմ ինձ և եթե որևէ բան է հարկաոր դա ես անում եմ միայնակ առանց որևէ մեկի օգնությամբ և միջնորդությամբ: Ուզում եմ ասել ամենապարզ տարբերակները, որոնցում ես ինքս ինձ ոգեշնչել եմ. և կցանկանաի որ յուրաքանչյուրը կարողանար իրեն ոգոշնչել ինչպես ես ինքս ինձ: Ես երկար ժամանակ դժվարանում էի անգլերենի հարցում, և սկսեցի ինքս ինձ ոգեշնչել որ ես դա կրող եմ, և դա անարձյունավել չեղավ՝ ես սկսեցի պարապել իսկ հետո ընդունվեցի այլ խմբակ և ավելի խորացրի դա; Ինչ եմ ուզում ասել երբեք մի սպասեք որ ձեզ որևէմեկը ոգեշնչի դուք ինքներտ ձեզ: Ցանկացած հարցում ինչել պատահի ձեզ ոգեշնչեք միայն լավը, դրականը և պոզիտիվը:
It’s easier to love and lose, or not to love at all. As we know, the most discussed topic of our society, more specifically young people, has become love. In my opinion, it is very difficult to truly love someone and be loved. Not all people understand how to love correctly. It seems to me that we can talk about this issue for a very long time, but probably there is no need for this. And if you ask to love and lose or not to love at all, then I will definitely choose not to love. When you love and in many cases, the moment of separation comes, you realize that it is better not to love than to feel this unbearable pain and constantly blame you for some issues. Despite the fact that love is a very pleasant feeling, I still prefer not to love and not to worry pointlessly. But when you’re alone, you probably become more complete, calm, and sometimes happy, because at this moment you don’t think that you may have offended someone or broken someone’s heart. When a person really loves, he is ready for anything for the sake of his beloved, but when he pretends, you immediately realize that he doesn’t know how to truly love. I have seen true love only in elderly people who have little time left and they want to live the rest of their time together The most real love in my life was only the first love, which was pure and innocent. But after that I realized that it’s better not to fall in love because after that you become broken and it hurts you.
.
Ավելի հեշտ է սիրել ու կորցնել, կամ ընդհանրապես չսիրել։ Ինչպես գիտենք, մեր հասարակության, ավելի կոնկրետ՝ երիտասարդների ամենաքննարկվող թեման դարձել է սերը։ Իմ կարծիքով, շատ դժվար է իսկապես սիրել մեկին և լինել սիրված։ Ոչ բոլորն են հասկանում, թե ինչպես ճիշտ սիրել։ Ինձ թվում է, որ այս հարցի մասին կարելի է շատ երկար խոսել, բայց, հավանաբար, դրա կարիքը չկա։
Իսկ եթե դու խնդրես սիրել ու կորցնել կամ ընդհանրապես չսիրել, ապա ես հաստատ կընտրեմ չսիրել։ Երբ սիրում ես ու շատ դեպքերում գալիս է բաժանման պահը, հասկանում ես, որ ավելի լավ է չսիրել, քան զգալ այս անտանելի ցավն ու անընդհատ քեզ մեղադրել ինչ-որ հարցերում։ Չնայած այն հանգամանքին, որ սերը շատ հաճելի զգացում է, այնուամենայնիվ ես նախընտրում եմ չսիրել ու անիմաստ չանհանգստանալ։ Բայց երբ մենակ ես, հավանաբար դառնում ես ավելի ամբողջական, հանգիստ և երբեմն երջանիկ, քանի որ այս պահին չես մտածում, որ ինչ-որ մեկին վիրավորել ես կամ ինչ-որ մեկի սիրտը կոտրել ես։
Երբ մարդ իսկապես սիրում է, հանուն սիրելիի պատրաստ է ամեն ինչի, բայց երբ ձևացնում է, անմիջապես հասկանում ես, որ նա իսկապես սիրել չգիտի։
Ես իսկական սեր եմ տեսել միայն տարեց մարդկանց մեջ, որոնց քիչ ժամանակ է մնացել, և նրանք ցանկանում են իրենց մնացած ժամանակը միասին ապրել
Իմ կյանքի ամենաիսկական սերը միայն առաջին սերն էր, որը մաքուր ու անմեղ էր։ Բայց դրանից հետո ես հասկացա, որ ավելի լավ է չսիրահարվել, որովհետև դրանից հետո կոտրվում ես, և դա շատ ցավ է պատճառում քեզ:
We’re at a lesson now. This is our classroom. It’s small, but it’s light and clean. The walls in our classroom are blue. The floor’s blown. The celing’s white. The door and the windows are white, too. We’re sitting at the table. It’s blown. The chairs are blown, too. “Please come here Jack. Don’t take your book. Take a piece of chalk and write the new English words on the blackboard, please. Thank you. Write four questions at home, please. “What’s this?” “It’s a newspaper.” “What kind of newspaper is it?” “It’s an English newspaper.” “Where are you?” “We’re at a leasson.” “what are you doing?” “We’re writing.”
Մենք հիմա դասի ենք։ Սա մեր դասարանն է։ Այն փոքր է, բայց թեթև է և մաքուր: Մեր դասարանի պատերը կապույտ են: Հատակը փչված է: Սալինգը սպիտակ է։ Դուռը և պատուհանները նույնպես սպիտակ են։ Մենք նստած ենք սեղանի շուրջ: Այն փչված է: Աթոռները նույնպես փչված են։
«Խնդրում եմ, արի այստեղ Ջեք>>: Մի վերցրու քո գիրքը: Վերցրու մի կտոր կավիճ և գրատախտակին գրիր անգլերեն նոր բառերը, խնդրում եմ: Շնորհակալություն: Գրիր չորս հարց տանը, խնդրում եմ:
"Ինչ է սա?" — Թերթ է։
«Ինչպիսի՞ թերթ է», «Անգլերեն թերթ է»։
"Որտեղ ես?" «Դասի մեջ ենք».
"ինչ ես անում?" «Գրում ենք».
Իմ կարծիքով «Հիսուսի կատու» պատմվածքը շատ հետաքրքիր էր։Այնտեղ կար մի տղա , որի անունը Նարեկ էր նա առողջական խնդիրներ ուներ։ Եվ բոլորը չհասկանալով ծիծաղում էին: Մի անգամ Նարեկը լսում է Հիսուսի կատվի մասին որը կարողանում էր ջրի վրա քայլեր։ Եվ նա գնում է այդ կատվին:Նրա դասարանի տղաները նրա վրա ծիծաղում էին և ասում էին որ քեզ խաբել են:Եվ նրա դասարանցիներից մեկը Կարենը նրան հունից հանեց և Նարեկը նրա օձիքից բռնեց և ասեց, որ նա իրեն չնեղացն: Իսկ հետո Սեպտեմբերի 1-ին Կարենը տեսավ Նարեկին ձեռքերի երակները ցցաց որը նման էր ծեր ծառի արմատների։ Իսկ հետո իշացավ,որ Նարեկը մի օձ էր տեսել եվ ուզեցել էր որսալ բայց օձը նրան խայթել էր:Նրանք դպրոցում ունեին մի ուսմասվար որը կանգնում էր դռների մոտ որ ոչմի երեխա չփախչի:Եվ մի օր Կարենը և մյուսները ուզում էին դպրոցից փախնել ,բայց սանհանգույցի պատուհանից և Կարենը Նարեկին հարցնում է ուզում է Նարեկը գալ նրանց հետ: Նարեկը ուզում էր բայց վախենում էր , որ նրան էլի օձ կկծի:Բայց նրան ոչինչ ետ չկանգացրեց և նա Կարենի և մյուս ընմերների հետ գնաց այն ձորը որտեղ նրան կծել էր օձը: Այնտեղ կար մի գետ և Նարեկը վայր գցեց իր պայուսակը կատվով հանդեձ: Եվ սկսեց նայել գետին ընկերների հետ թե ինչպես է իր պայուսակը բարձրանում իջնում եվ նա գնաց պայուսակի ետեվից եվ չվերադարձավ:
Մարիամ Մնացականյանի բլոգ 