Այս անգամ որոշել էինք գնալ դեպի Լոռի և այնտեղ անցկացնեինք օր: Ճամփորդում էինք շրջանավարտներով, վաղուց էինք ուզում գնալ դեպի լոռի ու ճանապարհեինք այդ ձմեռը մեզ հետ բերելով գարնան շունչը:
Հասնելուն պես կանգ առանք Սպիտակ քաղաքում և այնտեղ ել գիշերեցինք:Ինձ այնտեղ շատ դուր եկավ բայց կար մի մեծ բայց այն տխուր քաղաք էր, զարդարում էին միայն մի քանի վառ տներ, իսկ թե ինչու էր տխուր ինձ թվում է բոլորիտ հասկանալի է:
Առաջին օրը շրջեցինք քաղաքով, ծանոթացանք տեղանքին իմացանք ավելին այդ տեղի մասին, զգացինք այնտեղի շունչը որը չկար բայց ստեղծում էին և փորձում զարգացած կյանքի անցնել:
երկրորդ օրը երեվի թե կանվանեմ ճանապարհային օր, քանի որ երկար պիտի գնաինք ու գնում էինք դեպի Դսեղ,Օձուն և Վանաձոր: Ու երևի սկսեմ հենց Դսեղից Թումանյանի ծննդավայրից, որտեղ այցելեցինք իր տուն-թանգարանը:Ծանոթացանք իրենց տան հետ իրենց կյանքին և մի պահ ինձ թվաց որ ես ինքս ապրում եմ այդ տարիներում:Շատ գեղեցիկ բնություն է որը կոգեշնչեր մեզնից յուրաքանչյուրին և մենք էլ հնարավոր է դառնաինք բանաստեղծ: Թանգարանից հետո գնացինք դեպի Դսեղի Ծովեր այդպես են անվանում տեղի փոքրիկ լճակները տեղացիները: Բայց այնտեղ հասնելը այդքան էլ հեշտ չեր ոտքով պետք էր որոշ ճանապարհ անցնեինք՝ փոքրիկ սար բարձրանաինք: Այնտեղ էլ նկարեցինք մի փոքրիկ տեսահոլովակ Թումանյանի քառյակների օգնությամբ:
Օձունում առաջին անգամ էի ու շատ սիրեցի, այն օրը երբ գնացել էինք ամպամած էր, բայց դա ինձ չխանգարեց տեսնեմ իրական գեղեցիկը: Սիրեցի շատ Վանքը, բայց այն ինձ համար փոքր ինչ ուրիշ էր անգամ իր գույնը, գեղեցիկ դրսից իսկ ներսում ցուրտ:
Հետո շարժվեցինք դեպի Վանաձոր, շրջեցինք քաղաքում ծանոթացանք ու ասեմ որ շատ սիրեցի: Խորհուրդ կտամ գնալ եթե չեք եղել:
Երրերդ օրը այդքանել շատ բան չհասցրինք անել և վաղ առավոտյան ընկանք ճանապարհ, որպեսզի լույսով հասնեինք: Գրածով շատ քիչ է թվում բայց նկարների օգնությամբ ցույց կտամ ավելին:
Իսկ հիմա կփորձեմ իմ այսքան պատմածը ներկայացնեմ ֆոտո շարքի օգնությամբ:
Այս նկարը շատ սիրեցի, եթե չնկատեցիք ինձ ասեմ ես այն մեկնեմ ով ներգեվում է ու կանաչ վերարկուով:
Մարիամ Մնացականյանի բլոգ 