Posted in հայոց լեզու

Առաջադրանքներ 30-01

  1. ա) Լրացնել բաց թողած տառերը և կետադրել։

Մամիկոնյան նախարարը հապճեպ ու կողքանց զննեց խոսողին, և նորից բոլորը լռեցին։ Հայրապետը մտահոգ շուրջն էր նայում և կարծես զննում մերթ կրականոցը, որի մեջ հանգչում էին փայտերը, մե´րթ պատերի մորթիները, մե՜րթ հատակին ճապաղած վագրենին ու բազմաստեղյան աշտանակը, որի բոլորակ ափսեում սևացել էր ողջ գիշերը յուղի մեջ թաթախված պատրույգը։ Որմնախորշի գրադարակից նրան էին նայում մատյանները’ փղոսկրյա կազմով, ոսկեզօծ ու ակնազարդ։ Նայում էր հազարապետը’ աշխույժ եռանդի ու սուր մտքի տեր այդ մարդը, և սիրտը մղկտում էր, թախիծը խեղդում էր կոկորդը։
-Ի՞նչ ես խորհում,- սթափվելով մտքերից` դարձավ նա Վարդանին,- լինելիքը կլինի։
Վարդանը հայացքը հատակին խոնարհած` մտմտում էր ասելիքը։
-Տիա՜րք, ժամ չէ դժգոհության։ Հազկերտին պատասխանելը միայն հոգևորների գործը չէ։

բ) Արտագրել` մեծատառերը թողնելով միայն անհրաժեշտ դեպքերում։

Մեծ Հայքի Այրարատ նահանգի Արշարունիք գավառում՝ այնտեղ, ուր Արաքս և Ախուրյան գետերը խառնվում են իրար և կազմում մի հարթ թերակղզի, մեծազդեցիկ նախարարներից մեկի ապարանքն էր։

  1. ա) Կազմել 6 բարդ բառ` սյունակներից ընտրելով մեկական արմատ:
Պտուղգաղութ
խաղաղասերփրփուր
սրբավայրկերակուր
խրձադեզկարոտագին
բուժօգնությունբուրմունք
անուշՍեղանատամ

Սիրակարոտ, ատամնաբույժ,գաղթավայր,փրփրադեզ,անուշաբույր,պտղակեր։

բ) Յուրաքանչյուր սյունակից ընտրելով մեկական արմատ և վերջածանց` կազմել 6 վերջածանցավոր բառ:

ՓաստաբանԱրք        Փաստացի
ՏնատերԱնի        Տիրացու
ՍտուգատեսՈց          Ստուգարք
ՀոգնատանջԱցի        Տանջանք
ԱնջնջելիԱցու       Ջնջոց
ՉարալեզուԱնք        Լեզվանի

3.
ա) Առանձնացնել և կողք կողքի գրել իմաստով իրար մոտ (հոմանիշ) բառերը (ընդամենը 5 եռյակ):

Թափառական, լավատեղյակ, անզգա, ստոր, շատակեր, անհողդողդ, պանդուխտ, բոլորանվեր, անկուշտ, նվաստ, անձնուրաց, վաղածին, ինքնազոհ, բանիմաց, աստանդական, որկրամոլ, գիտակ, անարգ:

թափառական, պանդուխտ, աստանդական

լավատեղյակ, բանիմաց, գիտակ

ստոր, նվաստ, անարգ

շատակեր, որկրամոլ, անկուշտ

անձնուրց, ինքնազոհ, բոլորանվեր

բ) Առանձնացնել և կողք կողքի գրել իմաստով իրար հակառակ (հականիշ) բառերը (ընդամենը 5 զույգ):

Զառամյալ, ապառիկ, կոկիկ, վախկոտ, դեռատի, խոսուն, մեղկ, պինդ, փխրուն, կանխիկ, խիզախ, մունջ։

զառամյալ- դեռատի,

ապառիկ— կանխիկ

վախկոտ— խիզախ

խոսուն— մունջ

պինդ—փխրուն

4.
ա) Փակագծերում տրված բառերը տեղադրել նախադասության մեջ` ըստ անհրաժեշտության ենթարկելով համապատասխան փոփոխությունների:

1. Մենք խուսափում էինք նրա գործած քստմնելի արարքի մասին որևէ հարց տալ, թեև ինքը պահանջ էր զգում իր մտքերն արտահայտելու։

(ինքը, գործել, արտահայտել, հարց տալ)

2. Հաճախ նա գիշերները վեր էր թռչում խայթվածի պես, գալարվում անկողնու մեջ, ճչում հրդեհում այրվողի նման, հետո լռում սարսափած։

(սարսափել, անկողին, վեր թռչել, այրել)

3. Միայն հետմիջօրեի տապին փոքր-ինչ ննջում էր այգու ստվերախիտ մի անկյունում` ծառերով քողարկված հոլիկում։

(քողարկել, հետմիջօրե, այգի, անկյուն)

բ) Առանձնացնել այն գոյականները, որոնք հոգնակին կազմում են — եր վերջավորությամբ:

Կոճակ, քարանձավ, վերնատուն, մեծատուն, հացատուն, ուսապարկ, պատմաբան, միլիոնատեր, տուփ, վիպասան:

կոճակներ, քարանձավներ, մեծատուններ, պատմաբաններ, միլիոնատերեր, վիպասաններ

վերնատներ, հացատներ, ուսապարկեր, տուփեր

5.
1) Բարդ ստորադասական նախադասությունը վերածել պարզ նախադասության, իսկ դերբայական դարձվածով (պարզ) նախադասությունը` բարդ ստորադասական նախադասության։

ա) Ցուցում է տվել, որ շենքի ցուցանակը վաղը ևեթ փոխեն։
Ցուցում է տրվել՝ վաղը ևոթ փոխել շենքի ցուցանակը։

բ) Այս իշխանիկն էլ, ահա, կցանկանա հաճոյանալ Արշակին` նրա արքունիքում պաշտոն ստանալու համար։
Այս իշխանիկն էլ, ահա, ցանկանում է հաճոյանալ Արշակին, որ նրա արքունիքում պաշտոն ստանա։

2) Ուրիշի ուղղակի խոսքը վերածել անուղղակի խոսքի, իսկ անուղղակի խոսքը` ուղղակիի:

ա) — Մի´ խոսիր, հետևի´ր ինձ, — զգուշացրեց ինձ ուղեկիցս, — հակառակ դեպքում կմոլորվես և կկորցնես մեզ:
Ուղեկիցս զգուշացրեց ինձ, որ չխոսեմ և հետևեմ իրեն, հակառակ դեպքում կմոլորվեմ և կկորցնեմ իրենց։

բ) Ծանր մտորումների մեջ էր իշխանը` ինչ անի, ում դիմի, որ իրեն հասկանան ու օգնեն:
Ծանր մտորումների մեջ էր իշխանը․ << Ինչ անեմ, ում դիմեմ, որ ինձ հասկանան ու օգնեն։>>

3) Փոփոխել դերբայական դարձվածի շարադասությունը երկու ձևով:

Ձորափով անընդհատ վերելք կատարելով` մենք դեպի Հալիձոր էինք բարձրանում:
Մենք դեպի Հալիձոր էինք բարձրանում՝ ձորափով անընդհատ վերելք կատարելով։
Ձորափով, մենք դեպի Հալիձոր էինք բարձրանում, անընդհատ վերելք կատարելով։

6.
1) Փակագծերում տրված բառերից ընտրել ճիշտը և տեղադրել նախադասության մեջ:

ա) Հուլիսին սկսվեցին հայ — ադրբեջանական (պաշտոնեական, պաշտոնական) հանդիպումները:

բ) Հրամանատարը խստորեն հետևում էր կանոնադրական (պահանջների, պահանջմունքների) ճշգրիտ կատարմանը:

2) Տեղադրել այն բառը, որը կունենա փոխաբերական իմաստ:

ա) Դեպի ձախ ավազուտներ էին և (լերկ, տխուր, ամայի) բարձրավանդակներ:

բ) — Ապրի Դավիթ Բեկը, — (որոտաց, ասաց, պատասխանեց) ամբոխը:

Posted in հայոց լեզու, Անգլերեն

Ռեջինալդի Ամանորյա Խնջույքը; (Reginald’s Christmas Revel) Թարգմանություն

Ասում են (սկսեց Ռեջինալդը), թե հաղթանակից տխուր բան չկա, բացի պարտությունից: Եթե դուք երբևէ անցկացրել եք, այսպես կոչված, տոները ձանձրալի տանտերերի տանը, ապա կհամաձայնեք նման հայտարարության հետ: Երբեք չեմ մոռանա Բեբուոլդների մոտ անցկացրած ամանորյա օրերի մասին: Տիկին Բեբուոլդը ինչ-որ բարեկամական հարաբերությունների մեջ է հայրիկիս հետ (իր հերթին համարվում է զարմուհի և պետք է սպասեիր նրա հրավերին), և դա համարվեց բավարար հիմք այն բանի համար, որ ես ստիպված էի նրա հրավերը ընդունել վեցերորդ անգամ հարցնելիս. Չնայած՝ ինչո՞ւ պետք է երեխան տուժի հոր մեղքերի համար. այդ հարցի վերաբերյալ ես չունեի ոչ մի պատասխան:

Տիկին Բեբուոլդը ընդհանրապես շատ մռայլ անհատականություն է, անգամ երբ նա ինչ-որ տհաճ բան է ասում իր ընկերներին, կամ մթերքների ցուցակ է կազմում, նրա դեմքին ժպիտ չի հայտնվում: Նա հաճույքները տխրությամբ է ընկալում: Դուրբարի պետական փիղը նմանատիպ տպավորություն է թողնում, երբ նայում ես նրան: Նրա ամուսինը չարչարվում է այգում, յուրաքանչյուր եղանակին: Երբ մի մարդ սելավին դուրս է գալիս տնից, որպեսզի վարդի թփերի վրայից թրթուրներին վերացնի, ես հույս ունեմ, որ նրա ներքին կյանքը թողնում է ցանկանալ ավելին, ամեն դեպքում, երևի դա շատ է անհանգստացնում թրթուրներին:

Այնտեղ, իհարկե, ուրիշ մարդիկ էլ կային: Օրինակ՝ ինչ-որ մայոր, ով մեկնում էր որսորդության Լապլանդիա և դրա նման վայրեր. չեմ հիշում՝ ում էր նա որսում, ինչևիցե, դա արդեն կարևոր չէ: Բայց ամեն անգամ, երբ մենք հավաքվում էինք սեղանի շուրջ, նա մանրամասնորեն սկսում էր պատմել մեզ, թե ինչպիսի վայրի կենդանիներ անյտեղ կային և նկարագրում էր նրանց չափսերը՝ պոչից մինչև քթի ծայրը, ասես թե մենք պատրաստվում էինք օգտագործել նրանց մորթիները ձմռանը ծածկվելու համար: Ես սովորաբար հիացմունքով էի լսում էի նրան։ Իմ կարծիքով, այս դեմքի արտահայտությունը ինձ շատ էր սազում, բայց, պատահաբար, ես նրան ասացի Լինքոլնշիրի ճահճում իմ կրակած օկապիի չափսերը: Մայորը կարմրեց (հիշում եմ, որ այդ պահին ես մտածում էի, որ պետք է լոգարանի պատերը ներկել այս հոյակապ մուգ կարմիր գույնով), և ինձ թվաց, որ հոգու խորքում նա անմիջապես չսիրեց ինձ: Տիկին Բեբուոլդը շտապեց նրան օգնության և հարցրեց, թե ինչու նա իր սպորտային նվաճումների մասին գիրք չի գրում, դա այնքան հետաքրքիր կլիներ: Նա միայն որոշ ժամանակ անց հիշեց, որ տիկին Բեբուոլդին է տվել երկու հաստ հատորյակ՝ այդ թեմայի վերաբերյալ, իր նկարի հետ միասին, գրքի կազմին գրված ստորագրությամբ և հավելվածում, որը նկարագրում է Արկտիկայի երկբալ փափկամարմնի սովորությունները:

Երոկոյան մենք մոռանում էինք ամենօրյա պրոբլեմների և պարտականությունների մասին, և ահա այդժամ սկսվում էր կյանքը: Արդեն որոշված էր, որ թղթախաղը շատ անլուրջ և դատարկ ժամանակ անցկացնելու միջոց է, այդ պատճառով հյուրերի մեծ մասը խաղում էր այն, ինչն անվանում էին գրքի վիկտորինա: Սկզբի համար պետք է դուրս գային միջանցք, երևի ոգեշնչման համար, հետո խաղացողները վերադառնում էին հյուրասենյակ՝ խլացուցիչներով, ինչը նրանց հիմար տեսք էր տալիս, և հյուրերը պետք է գուշակեին, որ մտնողը Ուի Մակ-Գրեգերն է: Ես դիմադրեցի այս խելագարությանը, որքան կարող էի, բայց, ի վերջո, բարությունից ելնելով, համաձայնեցի որպես գիրք ներկայանալ ՝ զգուշացնելով նրանց, որ ինձնից որոշ ժամանակ կպահանջվի:

Նրանք ինձ սպասեցին մոտավորապես քառասուն րոպե, և այդ ամբողջ ընթացքում ես խոհարարի օգնականի հետ պահեստում կեգլի էի խաղում. հաղթում է նա, ով շամպայնի խցանով՝ առանց կոտրելու, ավելի շատ բաժակներ կգցի: Ես հաղթեցի (յոթ բաժակից չորսն անվնաս մնացին): Ուիլյամը կարծես անհանգստացավ: Հյուրասենյակում արդեն բոլորը

խելագարվում էին նրանից, որ ես չէի վերադառնում, ընդհանրապես նրանց չհանգստացրեց այն, ինչ ես ասացի նրանց, թե այնտեղ, որտեղ ես էի, լույսն անջատվել էր:

– Ինձ երբեք դուր չի եկել կիլլինգը, — մտորելով արտաբերեց տիկին Բեբուոլդը, — Ես ոչ մի խելացի բան չեմ տեսնում Տոսկանայի անձրևորդերի մեջ: Կարծես դա Դարվինն է գրել:

Անկասկած, կրթական կողմից այս խաղերը շատ օգտակար են, բայց ես դեռ բրիջ եմ նախընտրում:

Սուրբ ծննդյան նախօրեին, անգլիական հին ավանդույթի համաձայն, մեզանից սպասվում էր յուրահատուկ տոնական տրամադրություն: Սենյակում քամոտ էր, բայց, կարծես թե դա միակ հարմար տեղն էր ուրախանալու համար, նաև՝ այն զարդարված էր ճապոնական հովհարներով և չինական լապտերներով, ինչը հին անգլիական տեսք էր տալիս: Ինչ-որ երիտասարդ պաշտոնական տոնով պատմեց մեզ մի երկար պատմություն, այն մասին, թե ինչպես ինչ-որ աղջիկ, չեմ հիշում՝ կամ մահացել էր, կամ էլ ոչ պակաս տարօրինակ բան էր արել։ Մայորը նկարեց գունավոր մի նկար՝ վիրավորված արջով: «Լավ կլիներ, եթե երբեմն այդպիսի իրավիճակներում արջերը հաղթեին,- մտածեցի ես,- այնումանայնիվ, հետո գլուխ չէին գովա դրանով»: Չէինք հասցրել ուշքի գալ, երբ մեզ որոշեց զվարճացնել ինչ-որ երիտասարդ՝ մտքեր կարդալով: Նրան նայելով՝ կարելի էր մտածել, որ նա լավ մայր ունի, բայց վատ դերձակ, նրա նմանները, անգամ ճաշի ժամանակ, խոսում են շատ հանգիստ և անընդհատ հարթեցնում են մազերը՝ համոզվելով, որ դրանք տեղում են: Մտքեր կարդալը որոշ հաջողություն ունեցավ: Նա հայտարարեց, որ տանտերը խորհում էր պոեզիայի մասին, իսկ նա համաձայնելով՝ ասաց, որ հենց նոր հիշել էր Օստինի օդը: Ենթադրում եմ, որ նա իրականում մտածում էր՝ արդյո՞ք ոչխարի վիզը և սառը սերուցքային պուդինգը կբավարարի վաղվա ճաշի համար: Երեկոյի ավարտին բոլորը նստեցին նարդու մոտ, իսկ մրցանակը կաթնային շոկոլադն էր: Ես լավ եմ դաստիարակված և չեմ կարծում, որ արժանի խաղերը խաղում են շոկոլադի համար, և ես պատճառաբանելով, թե գլխացավ ունեմ, լքեցի «մարտի դաշտը»: Դրանից մի քանի րոպե առաջ այդ նույնն արեց օրիորդ Լանգսհեն-Սմիթը: Առաջին հայացքից բավականին ահավոր օրիորդ էր. Նա սովորաբար առավոտյան արթնանում էր շատ անսովոր ժամի և այնպիսի տպավորություն էր ստեղծվում, որ նախաճաշից առաջ հասցնում է շփվել եվրոպական պետությունների մեծ մասի ներկայացուցիչների հետ: Նրա սենյակի դռանը մի կտոր թուղթ էր փակցրած` որին գրված էր, որ առավոտյան իրեն կարելի է արթնացնել չափազանց շուտ: Այս հնարավորությունը բաց թողնելը մեղք է:

Ես գրությունը փակեցի ուրիշ թղթով, բացի այն հատվածից, որտեղ գրված էր, որ մինչ ինչ-որ մեկը սա կկարդա, իր դատարկ ապրած կյանքը արդեն ավարտված կլինի, ինքը զղջում է, եթե ինչ-որ մեկին անհանգստություն է պատճառել, և որ կցանկանար իրեն հուղարկավորեին ռազմական պատվով: Մի քանի րոպե անց ես բարձր պայթեցրի թղթե տոպրակը, դուրս թողնելով նրա միջի օդը, և բեմական ձայն հանեցի, որը հաստատ լսվեց նկուղներում: Ինչից հետո, ըստ իմ պլանավորման՝ գնացի քնելու: Այն աղմուկը, որով կոտրում էին այդ աղջկա դուռը, պարզապես սարսափելի էր: Նա ամեն կերպ դիմադրում էր, բայց ինձ թվում էր, որ շուրջ քառորդ ժամ նրանք սենյակում զենք էին փնտրում, ասես գործ ունեն զինված հանցագործի հետ:

Չեմ սիրում հեռանալ «նվերների օրը», բայց երբեմն ստիպված անում ենք այն, ինչը չենք ցանկանում:

Թարգմանությունը անգլերենից
Անգլերեն տարբերակն այստեղ
՝ Reginald’s Christmas Revel by H.H. Munro (SAKI)

Աղբյուրը՝ https://milenamadoyan.home.blog/-ից։

Posted in Պատմություն

Հայկական հարցի միջազգայնացումը, Սան Ստեֆանո, Բեռլին

Սան Ստեֆանոյի հաշտության պայմանագիր

1878թ. փետրվարի 19-ին կնքվեց ռուս-թուրքական հաշտությունը Սան Ստեֆանո ծովափնյա ավանում՝ հայ մեծահարուստ Առաքել Դադյանի ամառանոցում: Ըստ այդ պայմանագրի Ռուսաստանին էին անցնում Կարսի, Կաղզվանի, Օլթիի, Արդահանի, Ալաշկերտի և Բայազետի գավառները, Սև ծովի առափնյա շրջանները՝ Բաթում նավահանգստով: Էրզրումը և Բասենը վերադարձվում էին Օսմանյան կայսրությանը:

Սան Ստեֆանոյի պայմանագրում արծածվեց նաև 19-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ հասարակական-քաղաքական կյանքի հիմնական առանցքը կազմող Հայկական հարցը: Այն, Արևելյան հարցի բաղկացուցիչ մաս լինելով, այդ ժամանակաշրջանում վերաբերում էր արևմտահայության ազատագրության կամ ինքնավարության խնդրին:

Սան Ստեֆանոյի պայմանագրում տեղ գտան Հայաստանին և հայերին վերաբերող առանձին հոդվածներ և ձևակերպումներ, որոնց դրույթները մասամբ էին համընկնում հայերի առաջադրած պահանջներին: 16-րդ հոդվածով Բարձր դուռը պատավորվում էր Արևմտյան Հայաստանում ռուսների գրաված և կրկին Թուքիային վերադարձվելիք գավառներում անհապաղ բարեփոխումներ անցկացնել և ապահովել հայերի անվտանգությունը քրդերից ու չեքեզներից: 25-րդ հոդվածն իրավունք էր տալիս ռուսական զորքերին 6 ամիս ժամկետով մնալու Հայաստանում: 27-րդ հոդվածով թուրքական կառավարությունը պարտավորվում էր չհալածել պատերազմում ռուսների աջակցած քրիստոնյաներին:

Այս ձևակերպումներում կային շատ անորոշություններ, ըստ 16-րդ հոդվածի՝ ստացվում էր, որ Օսմանյան կայսրությունում հայերի հալածանքների մեղավորները ոչ թե թուրքական իշխանություններն են, այլ քրդերն ու չերքեզները: Նման ձևակերպումը ոչ թե կերաշխավորեր հայերի անվտանգությունը, այլ կսրեր նրանց հարաբերությունները հարևանների հետ. դա, անշուշտ, ձեռնտու էր սուլթանին: Պարզ չէր, թե ռուսական զորքերը միայն 6 ամսում ինչպես պետք է ներազդեին բարեփոխումների իրագործման վրա, ի՞նչ իրական երաշխիքներ կային ռուսներին աջակցած հայերի անվտանգության համար և այլն:

Այդուհանդերձ, պայմանգիրը հայերի համար ուներ նաև դրական նշանակություն. նախ՝ Արևմտյան Հայաստանի մի զգալի հատված անցնում էր Ռուսաստանին: Երկրորդ՝ պայմանագրում «Հայաստան» անվան գործածումը ստիպում էր սուլթանական կառավարությանն առաջին անգամ դիվանագիտական մակարդակով ընդունելու, որ կայսրության կազմում, ի թիվս նվաճված այլ երկրների, գոյություն ունի նաև հայերի հայրենիք Հայսատանը , որտեղ բարեփոխումներ կատարելու անհրաժեշտություն կա: Եվ վերջապես՝ Հայկական հարցը, դառնալով միջազգային հարց, նոր լիցք էր հաղորդում հայ ազգային-ազատագրական պայքարի հետագա ծավալմանը:

Բեռլինի վեհաժողով

Բեռլինի վեհաժողովը տեղի է ունեցել 1878 թ-ի հունիսի 13-ից հուլիսի 13-ը, որտեղ առաջին անգամ միջազգային դիվանագիտության խնդիր է դարձել Հայկական հարցը՝ որպես Արևելյան հարցի բաղկացուցիչ մաս։ Բեռլինի պայմանագրում հայերին էր վերաբերում 61-րդ հոդվածը.՝ Թուրքական կառավարությունը պարտավորվում է բարեփոխումներ անցկացնել հայկական տարածքներում, ապահովել հայերի անվտանգությունը.

Բեռլինի կոնգրեսում Հայկական հարցը դուրս բերվեց Թուրքիայի և Ռուսաստանի միջպետական հարաբերությունների ոլորտից և դրվեց միջազգային դիվանագիտության սեղանին, որն անիրական դարձրեց այդ հարցը լուծելու հեռանկարները, մյուս կողմից այն դարձավ միջազգային առարկաբազում դժբախտություններ բերելով հայ ժողովրդին:

Հուսախաբ լինելով դիվանագիտական ուղիներով այն լուծելու հեռանկարից` հայ գործիչները թուրքական բռնակալությունից իրենց ժողովրդի ազատագրվելը կապեցին հեղափոխական պայքարի հետ:

Ուսումնասիրելով այս թեման հասկացա, որ Սան-Ստեֆանոյի կետերով շատ տարածքներ անցնելու էին ռուսներին, իսկ խոշոր պետությունները միայն դեմ էին դրան։ Մինչդեռ Բեռլինի պայմանագրով Ռուսաստանի կողմից գրավված տարածքները վերադարձվում էին Թուրքիային՝ կանխելով ռուսների ազդեցության ամրապնդումը Կովկասում։

Ռուսաստանին էր մնում Կարսը՝ շրջակա գավառներով: Կարս բերդաքաղաքը շուտով դարձավ նորաստեղծ Կարսի մարզի կենտրոն, դրա մեջ մտան Կարսի, Արդահանի, Կաղզվանի և Օլթիի գավառները: Այն մտցվեց Կովկասի փոխարքայության կազմը՝ որպես առանձին վարչական միավոր:

Ի՞նչ դասեր քաղեցին հայերը Բեռլինի վեհաժողովից։

Բեռլինի դաշնադրությունում Սան-Ստեֆանոյի պայմանագրի 16-րդ հոդվածի փոխարեն մտցվել է նոր հոդված՝ 61-րդը, որտեղ ասված էր հետևյալը. «Բարձր Դուռը հանձն է առնում հայաբնակ վայրերում անհապաղ իրագործել տեղական պահանջներից բխող բարեփոխումներ և ապահովել հայերի անվտանգությունը քրդերից ու չերքեզներից։ Այդ նպատակով ձեռնարկված միջոցառումների մասին նա պարտավոր է պարբերաբար հաղորդել պետություններին, որոնք պետք է հսկեն դրանց գործադրությունը»։ Սակայն այդ հոդվածի իրագործման հսկողությունը դրվում էր վեհաժողովի մասնակից բոլոր պետությունների վրա, ինչը վերջիններիս հնարավորություն էր տալիս միջամտելու Թուրքիայի ներքին գործերին։ Վեհաժողովը պարտավորեցնում էր Ռուսաստանին իր զորքերն անհապաղ դուրս բերել գրավված տարածքներից և ոչ մի երաշխիք չէր տալիս 61-րդ հոդվածի կենսագործման համար։ Բացի այդ, «Հայաստան» բառը փոխարինվում էր «Հայկական մարզեր» և «Հայաբնակ վայրեր» բառակապակցություններով։ Այսինքն՝ օսմանյան կողմն ազատվում էր այդ երկրամասը հայերի հայրենիք ընդունելու Սան-Ստեֆանոյի պայմանագրի ձևակերպումից։ Ռուսաստանին էր անցնում Կարսի մարզը, իսկ Ալաշկերտն ու Բայազետը հանձնվում էին Թուրքիային։ Այդ վեհաժողովից հետո հայերը հիասթափված էին։ Խրիմյան հայրիկը կոչ արեց Հայերին, որ պետք չէ թղթով ու բանակցությամբ ապրել, այլ զենքով։ Հայ գործիչները հասկացան,որ խնդրանքով ու աղերսանքով ժողովուրդը չի փրկվի, հայությունն իր փրկությունը կարող է ձեռք բերել միայն պայքարով:

Մեծ տերությունները հանդես եկան հայկական բարեփոխումներն իրականացնելու պանաջներով՝ նպատակ ունենալով Թուքիայից զիջումներ կորզելու իրենց օգտին: Սուլթանական կառավարությունն օտար երկրների միջամտություններից ազատվելու համար նախընտրեց Հայկական հարցի լուծման ուրույն ուղի՝ հայերին ցեղասպանելու քաղաքականությունը: