Փողոցով քայլում էին երկու մարդ։Մեկը մյուսին պատմում էր նրա մասին,թե ինչքան ծանր ու դժվար նրա համար,որ իր կնոջ համար լինի լավ։Ինչոր մի պահ նա կանգ առավ,և նայեց իր տանջված վնասված ձերքերին ու բարձր բղավեց;
-Ես այս ձեռքերով,այս ձեռքերով եմ աշխատել․իսկ նա մտածում է թե Աստված ինչ է նրան տվել։
Ինչոր մի անցորդ,հավասարվելով իրենց,ու լսելով այդ խոսքերը,կանգ առավ ու ասաց․
-Իսկ ինչու ոչ՞․․․․
Ես Մարիամն եմ 15 տարեկան,սիրում եմ զբաղվել պարով և ուսուցանել եմ փոքրիկներին։Պարով զբափղվում եմ փոքր ժամանակից, և խորհուրդ կտամ որ պարով զբաղվեն շարտերը։Ես եկել եմ Վահան Զտիկյանի Անվան հ․90 հիմնական դպրոցից և այնտեղի համեմատ այստեղ ավելի հետաքրքիր է։Ու կցանկանաի իմ մասին ավելացնեի որ այն չեմ ինչ տեսնում եք։Ես անխտիր ընկերություն անում եմ բոլորի հետ,և պետք չէ իմ մեջ փնտրել վատը:
Իմ առաջին տպավորությունը եղել է դրական. հաճելի մթնոլորտում, որը ինձ համար կարևոր էր։ Երբ ես առաջին ագամ գնացի դպրոց և նստեցի դասի նկատեց որ չկա զանգ, չկան պատեր, բայց կար լավ հարաբերություեր ուսուցիչների հետ։Ինձ շատ դուր եկավ ճամբորդություները, կցանկանաի այդպիսի ճանապարհորդություններ շատ լինեին:
Մարիամ Մնացականյանի բլոգ 